13 ABAN - 4Th Nov.2009 - Iran Mass Demonstration against IRI

http://www.youtube.com/watch?v=fA0AmrR-TMk

10 cent Mulla of IRI...

ولايت مطلقه فقيه،رهبر يا مجری فرامين شورای رهبری نيروهای نظامی و امنيتی؟

از خرداد ۱۳۶۸ تا خرداد۱۳۸۸

چهار شنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸۸ - ۰۳ ژوين ۲۰۰۹

حمید حمیدی

پانزده خرداد،برگی از تاريخ ايران است، كه به باور من تلاش گرديده به حرکت پانزده خرداد سال ۱۳۴۲ جنبه برجسته تری داده شود و اعلام رهبری آقای خامنه ای در پانزده خرداد ۱۳۶۸ در حاشيه بايگانی شود. در اين نوشتار سعی خواهم نمود، ماجرای به رهبری رسيدن آقای خامنه ای را به طور روشن و با به دست دادن دلائل و مدارك در اختيار افكار عمومی جامعه قرار دهم،تا گامی کوچک برای اطلاع رسانی به هم ميهنانم،و خصوصأ جوانان ايرانی که بدليل سانسور و اخبار يکسويه از حقايق بسياری اطلاع ندارند،برداشته باشم.
لازم است در آغاز،چند نكته رادرارتباط با اتفافاتی كه در ۲۰ سال پيش رخ داده است،به اختصار توضيح دهم:

http://asre-nou.net/php/view.php?objnr=3652

Tehran & Caracas, Mano en la Mano

Western intelligence agencies are fretting over the strategic partnership that Hugo Chavez forged in 2007 with Iran.Their prime concern: proliferation. Will Caracas have a hand in helping Iran manufacture weapons of mass destruction? There’s no answer to that question at present but the thought has nonetheless occurred to Western intelligence agencies. The agreements reached over the past two years between Venezuela president Hugo Chavez and his Iranian counterpart Mahmoud Ahmadinejad in November,2007 and April 2009 officially involve the car industry, agricultural machinery,mining, petrochemicals, the processing industry, agribusinesses and civil engineering, all of it through the creation of jointcompanies. But Venezuela, which has considerable expertise in pharmaceuticals, is reported to have also signed several agreements to transfer sensitive technology to Iran. Relations in that particular fi eld are supervised by Venezuela’s science and technologies ministry. Among the Venezuelan companies stirring concern in the West is Qimbiootec. An institute working on blood products it also specializes in research of a military nature. Its Iranian partner at present is the Iranian Blood Transfusion Organization, which works in both the civil and military sectors and is headed by Hassan Abdolghasi. The partnership could well involve research on improving the resistance of human organisms to radiation and pathogenic agents. In Iran, the bio-defense programs that may well lie behind the cooperation are supervised by the Technical Cooperation Bureau, an organization that answers to the Iranian president’s office. Linked to Iranian intelligence, the organization has been frequently found to be trying to acquire sensitive civil and military capacities. One of its chiefs, Bardia Farzamfar, is mainly in charge of relations with Venezuela at present. Financial cover for the bio-military operations is likely to be provided in future by an Iranian- Venezuelan bank and equity fund that Caracas and Tehran decided in April to set up.

A Letter from Ayatollah Hussain Khazemaini Berojerdi

نامه آیت الله حسین كاظمینی بروجردی به شاهزاده رضا پهلوی

آیت الله حسین كاظمینی بروجردی

خدمت شاهزاده گرامی، رضا پهلوییادگار دوران خوش ایران زمیندرود بر شما كه هرگز به خدا خیانت نكردید و با تیشه حكومت، ریشه دیانت را قطع ننمودید.سلام بر پدر فقیدتان كه یك اسلام خواه بی ادعا بود و یكی از بركات نظامش، اعتبارات گسترده دینی و علائق بی وقفه و عمیق مردمی به معنویات و الهیات بود.اینجانب كه به خاطر اعتراض به لوث مذهب درآمیخته به سیاست، مورد حملات وسیع مدعیان روحانیت و جمهوریت قرار گرفته‌ام و در این راستا چندین سال است كه طعم تلخ شكنجه‌های اسلامی را چشیده‌ام و با آثار وخیم آن به استقبال مرگ می‌روم، شاهد رنجوری خاك مقدس وطن از وفور فقر و كثرت خشونت و تمامیت قساوت حكام دیكتاتور می‌باشم.به راستی ملتی كه مالكان واقعی و حقیقی بزرگترین مخازن طبیعی جهان و صاحبان بالاترین ثروت زیرزمینی دنیا هستند و به طور روزانه ناظر بر اكتشافات جدید و عظیمی از منابع خداداده می باشند، چگونه از نداری ها و بی‌عدالتی‌ها و نیاز‌های همه جانبه خود، همچون مار‌گزیده بر خویش می‌پیچند و می‌نالند؟ رعیتی كه در روزگاری نه‌ چندان دور، الگوی خداپرستان و اسلام خواهان عالم بودند، اكنون حنای فكر و فرهنگ مذهبی، دیگر برایشان رنگی ندارد و به استحاله تمام عیار اعتقادی دچار شده اند و رژیم ولایت مطلقه فقیه با پوشش های كاذب خبری و سانسور‌های جامع رسانه‌ای، سعی در اخفای این دو مسأله اساسی ملی و مذهبی یعنی فاجعه مادی و فلاكت معنوی دارد و مزورانه با ترتیب دادن اجلاس‌ها و كنفرانس‌های مضحك و دست‌چین شده و هدفدار در داخل و خارج و نیز با حراج منافع كشور و خرج های كمرشكن از بیت المال برای جذب اهرم های خود‌فروش و پول پرست، اراده به قبض آبرو كرده است و آهنگ سلطه‌جویی برممالك منطقه را دارد و هزینه گزاف چنین اهداف اهریمنانه ای را آحاد مظلوم و محروم و تحت ستم استبداد نعلین می‌دهند و این آفریدگار مهربان و با‌ گذشت می باشد كه به خاطر انتساب ناجوانمردانه اعمال استعمارگران مذهبی به او، در جایگاه اتهام و اعتراض قرار گرفته است.لهذا از شما می‌خواهم تا از تمامی استعداد و استغنای خود بهره جوئید و این منادی آزادی و استقلال را یاری نموده و طنین فریاد‌های این زندانی تبعیدی شوید كه تاریخ معاصر ایران زمین در تب تبعیض ها و ستم ها می سوزد و منجیان زخم خورده و دردآشنایش را صدا می‌زند و هرگونه بی‌توجهی به آرمان عدالت و صلح، سبب ازدیاد عمر وطن‌فروشان ضد بشر می‌شود و خنثی سازی بوق های گوش خراش استثمار جویان مذهبی ایجاب می كند تا به اعتلای شعائر و ادبیات حقیر، پژواك بین المللی دهید و نهادهای حقوقی و انسانی و قانونی جهان را به حمایت اینجانب دعوت نمایید كه هدف و راه من، تضعیف و توقف سریع حكام مستبد ایران است.با سپاس و احترام ، سید حسین كاظمینی بروجردیاین نامه بوسیله دکتر نادر زاهدی متنشر شده است.
سید حسین كاظمینی بروجردی

Carter and Khomeinie - Yazdi and CIA

فیلم مستند-کارتر و سازمان سیا-افرینده خمینی

ISLAMIC REPUBLIC WAS CREATED BY ANGLO/AMERICAN AND ASSOCIATES INC. IN 1979 AMERICAN PEOPLE ARE WELL DUE TO WAKE UP TOT HE REALITY OF THEIR CORRUPT GOVERGMENTS INLUING THIS LAST ONE/OBAMa) SUPPORT AND CREATION OF KHOMEINI AND ISLAMIC OF KHOMEINI AND ISLAMIC REPUBLIC-CORRUPT CONGRESSMEN -SENATORS AND POLITICIANS-YOU GOT NOTHING TO BE PROUD ABOUT! YOU HAVE BEEN HAD PEOPLE AND YOUR POLITICIANS ARE RUBBING YOU AND THE WORLD BLIND

Nooriala I The meaning of Moztazafin ....

مستضعفان ! دوباره با شما کار دارند

- جمعه گردی های اسماعيل نوری علاپيروزی اسلام بر انقلاب 57 موجب شد که مردم عادی، کمتر مذهبی، بی مذهب، و نيز پيروان اديان ديگر، با مجموعهء جديدی از واژگان «اسلامی ـ عربی» روبرو شوند که هيچ کس در هيچ کجا معناهای دقيق و کاربردهای مجاز آنها را برايشان توضيح نداده بود اما مجبور بودند از آن پس با آن بصورتی روزانه سر کنند. از ميان اين واژه ها و عبارات، چهار تايشان بيش از بقيه بکار گرفته شده و بصورتی مستمر با هويت آنچه که «انقلاب اسلامی» خوانده می شد يکی گرفته شدند: طاغوت، مستکبر، مستضعف و مفسد (فی الارض). در بين اين چهار نيز دوتاشان مرکزيت بيشتری يافتند: مستکبر و مستضعف. مردم عادی، از لابلای حرف ها و سخن ها، رفته رفته چنين فهميدند که طاغوت يعنی «محمد رضا شاه» و بساط شاهنشاهی او؛ و مستکبرين هم دور و بری ها و متنفعين از دستگاه او هستند که در زمين فساد می کنند و دادگاه های اسلامی هم آنها را، گروه گروه، با عنوان «مفسد فی الارض»، به جوخه های اعدام می سپارند. قدم بعدی هم تعميم واژهء طاغوت به همهء تاريخ پيش از اسلام و نيز تاريخ غير شيعی امامی بود، آنگونه که همين سال پيش آقای خامنه ای، در شيراز، تخت جمشيد را «قصر طاغوت» خواند.بهر حال، حتی اگر با زبان عربی آشنائی نداشتی، از فحوای ساختار دستور زبانی واژه های مستکبر و مستضعف می توانستی بفهمی که يکی با «کبر و غرور» مربوط است و ديگری با «ضعيف و ناتوان بودن»؛ يکی از کسانی خبر می دهد که خود را «کبير» و «اکبر» (بالاتر از مردم) می دانند و ديگری از مردمانی حکايت می کند که در سلسله مراتب اجتماعی ضعيف و ناتوانند و احتمالاً مورد ظلم و جور مستکبران قرار گرفته و زندگی را به سختی می گذرانند. قدم بعدی هم آشنائی با واژه های «استکبار» و «استضعاف» بود که اسم فعل همان مفاهيم محسوب می شدند و از نوعی طبقه بندی اجتماعی خبر می دادند. در عين حال، در ساحت سياست بين المللی هم فهميديم که «آمريکای جهانخوار» که لقب «شيطان بزرگ» را دريافت داشته بود مظهر همان «استکبار» است که ملت ما را دچار «استضعاف» کرده است. خلاصه اينکه بر همگان روشن شد که انقلاب اسلامی شدهء 57 «انقلاب مستضعفين» بوده است عليه مستکبرينی که يا از کشور گريخته بودند و يا کنج زندان های اسلامی آب خنک هم گيرشان نمی آمد.در اين اوضاع و احوال هم بود که «رفقای چپ مسکويچ» ما دريافتند که چقدر انديشهء سياسی اسلامی به انديشهء آنان نزديک است و، لذا، از اين واژگان کهنه اما جديد الاستعمال سخت استقبال کرده و آنها را براحتی در ادبيات خود به جای بورژوا (مستکبر) و پرولتاريا (مستضعف) و امپرياليسم (استکبار) نشاندند و نشريه هاشان پر شد از اين واژگان خداداده که زبان «رهبری انقلاب» را با زبان سنتی آنها يکی می کرد. از اين «راهرو» ی ساخته شده بين اين دو دسته واژگان چپ و اسلامی، هم بود که بسياری از «عناصر نفوذی» کوشيدند محتوای برنامه های دولتی را نيز تا حد امکان «کمونيستی» کنند و دولتمردان جديد انقلابی هم کوشيدند تا، برای انجام وظايفی که بمنظور اجراشان نه تربيت شده و نه علمی آموخته يا تجربه ای اندوخته بودند، از اين راهرو حداکثر استفاده را ـ البته به سود «اسلام عزيز» شان ـ ببرند. بدينسان بغل دست هر مدير اسلامی يک معاون يا مشاور توده ای هم نشسته بود.در اين ميان، آنچه از لحاظ «انديشهء سياسی» مهم بود به اختلاط تعريف ناپذير واژه هائی همچون مستضعفان، کارگران دون پايه، پرولتاريا، بی خانمان ها، فقرا و گدايان مربوط می شد. اين گروه ها «طبقه» ای انقلابی را تشکيل می دادند که لازم بود «مديران انقلابي» از آن برخاسته باشند، به فقرشان افتخار کنند (مگر پيامبر اسلام ـ در حديث مجعولی که بايد کار دراويش باشد ـ نگفته بود که فقر من فخر من است؟)، لباس کثيف (بخصوص کاپشن های سربازی وصله دار) بپوشند، موهای ژوليده و ريش های پريشان و گيسوانی پوشيده در دو سه چهارقد چرکمرده داشته باشند، روی زمين بنشينند، با دست غذا بخورند و اگر، از سر بد شانسی به يک خانوادهء مرفه يا ثروتمند تعلق می داشتند، هر جور شده اين «سوء سابقه» را لاپوشانی کنند و بيش از بقيه تظاهر به فقر و گدائی نمايند.اين سنت گدانمائی ـ که گاه، به ياد نخست وزير از دست رفتهء انقلاب، به «رجائی نمائی» هم تعبير می شود ـ يکی از دهش های عمدهء انقلاب اسلامی شده به جامعهء ما بوده است؛ بطوری که اکنون نيز احمدی نژاد می کوشد با پوشيدن کاپشنی که زير بغلش پاره است و شانه نکردن مو و هزار کثافتکاری ديگر همين سناريوی گدانمائی را اجرا کند و مدعی بازسازی يادگارهای رجائی باشد.ميرحسين موسوی هم، که از خانواده ای مرفه اما مذهبی می آمد و تا حدوث انقلاب چندان هم انقلابی بنظر نمی رسيد (من اين را بخاطر آشنائی شخصی ام با او می گويم)، در ايامی به نخست وزيری رسيد که مصادف بودند با جنگ (اين، بقول خمينی، «موهبت الهی») و کمبود منابع مالی و کالاهای مصرفی. و چنين شرايطی اين «فرصت طلائی» را به «رهبران انقلابی مستضعفين» داد تا برخی از پروژه های «مسکوزاد» را به اجرا در آورند و، با کوپنی کردن ارزاق و تشويق مردم به صرفه جوئی و انواع و اقسام پرهيزکاری از اسراف و تبذير، جامعهء جنگ زده را از سال های نکبت بگذرانند. بدينسان، می شود گفت که ميرحسين موسوی، در اذهان مردم معمولی، به نماد نخست وزير لايق دوران عسرت و سختی، و در نزد چپ گرايان، به مظهر دولتمردی با تمايلات آشکار سوسياليستی، معروف و شناخته شد. بخصوص که با مرگ خمينی و شروع شلتاق رفسنجانی در زمينهء «سازندگی» با اشتراک بازاريانی «موئتلفه نهاد»، که در سراسر دوران جنگ با احتکار و تزوير مردم را چاپيده و خود را فربه کرده بودند، ميرحسين موسوی خود را کنار کشيده و رفته رفته موضع يکی از مراجع مهم اخلاقی ـ انقلابی حاکميت را بخود گرفت.اما اکنون خبر آمده است که همان «ميرحسين موسوی سابق» ديگرباره مصمم شده تا، پس از بيش از دو دهه روزه گرفتن سياسی و پرهيز از آلوده شدن در «کارهای اجرائی» ی يک دستگاه سراپا فاسد و آلوده، با انتخابات معلوم الحال حکومت اسلامی افطار کرده و مسئووليت رياست دستگاه اجرائی حکومت ولايت فقيه را بر عهده بگيرد. از اين خبر کاملاً معلوم است که اوضاع کشور، بخاطر بی لياقتی ها، فساد فراگير و ماجراجوئی های ابلهانهء کابينهء محمود احمدی نژاد، رفته رفته شکل اوضاع دوران جنگ را بخود گرفته و فقر و بینوائی به سرعت جامعه را در خود می کشد، بی آنکه از آن درآمد باد آوردهء دوران خاتمی و بخصوص احمدی نژاد چيزی باقی مانده باشد. ميرحسين موسوی، بعنوان متخصص ادارهء دوران عسرت خود را آماده می کند تا در خرداد ماه آينده، با بوسيدن دست رهبر و ولی فقيه، ناخدای کشتی در گل فرو رفتهء حکومت اسلامی شود.در اين ميان، و بعنوان «دشت اول»، نکتهء جالب آن است که او، در همين اعلاميهء اعلام نامزدی خود، می کوشد تا به مضامين اوليهء آنچه «انقلاب اسلامی» ناميده می شود برگردد و خود را ناجی مستضعفانی نشان دهد که تعدادشان اکنون ده ها برابر بيش از دوران رژيم سابق شده و هر لحظه نيز بر شمارشان افزوده تر می شود. اگر رفسنجانی نماد پخش پول در بين بازاريان «موئلفه نهاد»، و رايج کنندهء واژه هائی همچون نوسازی و عمران بود، و اگر خاتمی شعبدهء آطجاد جامعهء مدنی و برقراری دموکراسی اسلامی و حقوق بشر دينی را براه انداخته بود، يا احمدی نژاد وعده می داد که بالاخره پول نفت را بر سر سفره های مردم خواهد آورد، بنظر می رسد که چنتهء ميرحسين موسوی سخت از لحاظ مطرح کردن شعبده های جديد خالی است و او ناچار شده تا به همان ادبيات آغاز انقلاب که اکنون، در برابر واقعيت های مالی و اقتصادی جامعه، پژواکی مضحک بخود گرفته اند برگردد. او در اعلاميهء نامزدی خود می گويد: «[من]، به اميد ادای وظيفه، قصد خويش را برای نامزد شدن در دورهء دهم از انتخابات رياست جمهوری اعلام می‌نمايم. مستضعفان، اين مطمئن‌ترين پايگاه برای ارزش‌های برآمده از انقلاب اسلامی، و آماده‌ترين قشر برای اصلاحگری، و پاي بندترين پشتوانه برای اصول و اصول‌گرايی، صبورانه به ‌گوش اند که آيا فرزندان مصدرنشين ‌شان همچنان به جايگاه عزيز آنان اقرار می‌کنند و بر وظايف تخطی ‌ناپذيرشان در حمايت از منافع محرومين اصرار می‌کنند؟ معنای اين انتظار را چگونه لمس کرده‌ است کسی که نداند در سفره ‌های کوچک آنان، اولی‌تر از نان، اعتنای صادقانه به ارزش‌هايی است که جان جوانانشان را خرج آن کرده‌اند؟ اين اولويتی است که چشمه‌های برکت را از زمين می‌جوشاند».به گمان من، اين سخنان عين پريشانی و گل آلود کردن آب هستند و نشانی از انسجام منطقی ندارند:1. مستضعفان (که در همين متن با لقب «محرومين» هم مشخص می شوند)، جان جوانانشان را صادقانه خرج «ارزش ها» کرده اند،2. آنها ،در عين محروميت و استضعاف، دارای فرزندانی مصدرنشين هستند که زمانی قدر «جايگاه عزيز» مادران و پدران مستضعف خود را می دانستند و قرار بود « وظايف تخطی ‌ناپذيرشان حمايت از منافع محرومين» باشد اما اکنون اولياء خود را به نگرانی و پرسش کشانده اند،3. و بالاخره اينکه، بعد از سی سال که از پيروزی انقلاب مستضعفين می گذرد، آنها همچنان مستضعف مانده اند و بر سفره هاشان به سختی نانی وجود دارد.4. اما ـ البته ـ جای نگرانی نيست، چرا که اين مستضعفان، همچنان مطمئن‌ترين پايگاه برای ارزش‌های برآمده از انقلاب اسلامی اند، و آماده‌ترين قشر برای اصلاحگری، و پاي بندترين پشتوانه برای اصول و اصول‌گرايی، و سخت هم صبورند.اين سخنان فقط می تواند از ذهنی برآيد که يا سخت فريبکار و مردمفريب است و يا دچار دوپارگی شخصيت و اسکيزوفرنی عميق شده است. آخر کدام عقل سالمی می تواند درک کند که چگونه اين «مستضعفان» شهيد داده، بعد از سی سال حکومت فرزندانشان، همچنان صبورانه در گرسنگی مانده اند اما، در عين حال، می توانند «چشمه های برکت را از زمين بجوشانند!» تازه، توجه کنيد که اگر از آقای موسوی بپرسيم که در اين سی ساله حاصل «جوشيدن چشمه‌های برکت از زمين» چه بوده است؟ او نه به رفاه و آسايش مردم اشاره می کند و نه به آسوده از خطر شدن ام القرای مستضعفين اسلامی در برابر هزار و يک تهديد؛ و فقط به توفيق حکومت اسلامی در «اتمی کردن کشور» نظر دارد، آن هم برای اينکه ايران اسلام زده را مهد آزادی بخواند و بگويد: «تنها نمونه‌ای از اين جوشش، دست ‌آوردهای برگشت ‌ناپذير جوانان دانشمند ما در زمينهء انرژی هسته‌ای است. اگر سرهای آنان در مقابل اجنبی خم بود، و يا احساس می‌کردند که آزادی گفتن و شنيدن و انتخاب کردن ندارند، هرگز چنين جوشش‌هايی از آنان سر نمی‌زد. ما اين کاميابی‌ها را با هزينه‌ کردن بودجه‌های نجومی به دست نياورده‌ايم، بلکه ارزش‌ها هستند که چنين ميوه داده‌اند و برکت آفريده‌اند». اگر کسی تکنيک های فريبکارانهء اسلاميست ها نشناسد فکر می کند که آقای موسوی در اين سالها (در عين عضويت دائم در شورای تشخيص مصلحت نظام) خواب تشريف داشته اند و خيال می کرده اند که بعد از کنار گذاشتن «مشاغل دولتی؟» کشورشان مهد «آزادی گفتن و شنيدن و انتخاب کردن» شده است. براستی که اين سخنان هپروتی، آدمی را به ياد سهراب سپهری می اندازد که سروده بود: «حکايت کن از بمب هائی که من خواب بودم و افتاد». آخر اين چه «چشمهء جوشندهء ارزش ها» ئی است که سی سال وقت داشته اما، بجای برانداختن استضعاف مردمی انقلابی و نشسته بر بزرگترين گنجينه های دنيا و آسوده کردن خيالشان از دغدغه های زندگی و تهديد حملهء خارجی، به توليد تکنولوژی اتمی مشغول بوده و پول مردم را خرج ايجاد اغتشاش و ترور در سراسر دنيا کرده است؟****اما، واقعيت آن است که من در اين مقاله قصدم، هنوز، محاجهء جدی با آشنای قديمم، آقای ميرحسين موسوی، نيست. بلکه قصدم آن بوده است که به خود مفهوم استضعاف برگردم و در مورد شيوع استعمال دوبارهء واژه های آغازين انقلاب توضيحاتی را برای نسل جوانی که آن روزگار را نديده و اکنون برخی شان خود را متمايل به افکار چپی و سوسياليستی (که اميدوارم اين بار از نوع مسکويچ آن نباشد) می داند ارائه کنم (بی آنکه اين واقعيت را ناديده بگيرم که رژيم، برای ترساندن «غرب»، برخی از بسيجی هايش را پيراهن «چه گورا» ئی می پوشاند و در تظاهرات دانشجوئی شرکت می دهد) و هشدار دهم که مبادا ديگرباره فريب همسانی واژگان چپ و اسلامی را بخورند و بصورت سياه لشگر ولايت فقيه و گوشت دم توپ نظريه پردازان توده ای و اوباش بسيجی در آيند. برای اين کار هم در اين مقاله فقط دو نکته را انتخاب کرده ام و ، اگر عمری بود، در آينده به موارد ديگر تفاوت های واژگانی اين دو مکتب خواهم پرداخت.نکتهء نخست من به معنای درست واژهء «مستضعف» مربوط می شود که از پيش از انقلاب 57 تا هم امروز مورد سوء استفاده قرار گرفته است و مثل اينکه قرار است باز هم اين «نهضت ادامه داشته باشد!». اما برای درک بهتر آن ناگزيرم (با زيره بردن به کرمان) کمی دربارهء واژه / مفهوم «پرولتاريا» توضيح دهم که اگرچه در ريشه هايش کم از «مستضعف اسلامی» ندارد اما، بدست آباء سوسياليسم، معنائی کاملاً متفاوتی بخود گرفته است.پرولتاريا، در اصل لاتينی خود (proletarius ) در دوران روم باستان، به معنی انسانی بود که «ثروتی جز فرزند (proles) نداشت» و نيز به اعضاء پائين ترين طبقهء اجتماعی اطلاق می شد که راهی برای بالا رفتن از نردبام منزلت های اجتماعی نداشتند. به همين دليل «پرولتاريوس» با فقير و گدا و متکدی و محتاج يکی بود. اما، در قرن نوزدهم، کارل مارکس، همراه با فردريک انگلس، از اين واژه برای وصف موجودی که از نظر آنان رسالتی تاريخی را بر عهده داشت و آينده سازی بشريت بر عهدهء اقدام خردمندانهء او گذاشته شده بود استفاده کردند؛ چرا که معتقد بودند انقلاب صنعتی «موجود جديد» ی را در جامعهء بشری می پروراند که ديگر هيچگونه ارتباطی با «ابزار توليد» و «حاصل کار» خويش ندارد و دچار «پيوند گسستگی» (که در فارسی به غلط به «از خود بيگانگی» ترجمه شده) کامل با آنها است؛ فقط می تواند کارش را بفروشد و با خريدار کارش هم همواره در شرايطی نابرابر روبرو شود. آنها معتقد بودند که اين «کارگر پيوند گسستهء صنعتی» کسی است که، در اتحاد با همنوعان طبقهء خويش، جامعهء بورژوائی را بر خواهد انداخت و نخست جامعهء سوسياليستی و سپس جامعهء کمونيستی (همگانی ـ از آن همه) را بوجود خواهد آورد. «مانيفست کمونيست» کلاً بر محور تصور چنين انسانی تنظيم شده است.توجه کنيم که آباء «سوسياليسم علمی» در عصری می زيستند که «فلسفهء تاريخ» سخت مطرح بود و متفکران گوناگون اروپائی ساختمان آينده را به دست انسان هائی طراز نوين قابل تحقق می يافتند. عصر انديشيدن به «سوپرمن» يا «ابرمرد» بود و «پرولتاريا» ی مارکس نيز از يک چنين ابعاد حماسی ـ انقلابی برخوردار شده بود.در عين حال، با توجه به نگرش فلسفی به تاريخ و کوشش برای درک رمز و راز تحولات تاريخی، مارکس برآمدن پرولتاريا، جنگ آن با بورژوازی، و پيروزی نهائی او را بر آن، نه امری تصادفی، که پديده ای علمی و محتوم می ديد و نمی خواست که انديشهء خود را در قوالب «اخلاقی» مطرح سازد. به همين دليل هم بود که مارکسيسم، از تبديل شدن به يکی از «مذاهب انتظاری» مجموعهء «اخلاقيات» را کم داشت؛ که البته مارکسيست ها بلافاصله کوشيدند اين «نقيصه» را جبران کنند و از مارکسيسم چنان مذهبی ساختند که خود مارکس مجبور شد اعلام کند که «من مارکسيست نيستم!»بگذريم. حال بيائيد و اين «پرولتاريا» ی پيوند گسسته، عاصی، انقلابی، آينده ساز و نجاتبخش (هم به تعريف مارکس و هم از ديدگاه استالين) را با «مستضعف» ناتوان، تو سری خورده و محروم اسلامی ـ که رسيدگی به احوالش و کمک کردن مالی به او و تحت زور و جبر قرار ندادنش «ثواب دنيا و عقبی» را با خود دارد ـ مقايسه کنيم تا دريابيم که تفاوت ره از کجاست تا به کجا. چپ های اسلامی شده، يا اسلاميان چپ زده، معمولاً برای مخدوش کردن اين مقايسه به يک آيه در سراسر قرآن متوسل می شوند؛ آنجا که در داستان فرعون و موسی، در سورهء «قصص» (آيه های 3 و 4)، گفته می شود که «فرعون در زمين گردنکشی آغاز کرد و ميان اهل آن سرزمين (مصر) تفرقه افکند و طايفه را سخت ضعيف کرد (يستضعفُ)، پسران شان را می کشت و زنان شان را زنده نگاه می داشت؛ و همانا که فرعون مردی بسيار مفسد و بد انديش بود / و ما اراده کرديم تا بر اين "طايفهء ضعيف" آن سرزمين (استضعفوا فی الارض) منت گذارده و آنها را پيشوايان خلق (ائمة) قرار دهيم و "وارثان" ملک و جاه فرعونيان گردانيم».جدای از معناهای «استضعفوا» در قرآن (که اسلامی ها آن را به «مستضعف» تبديل کرده اند)، می بينيد که نه تنها خدای اسلام قانونی (يا وعده ای) عمومی مبنی بر پيروزی محتوم مستضعفان بر مستکبران ارائه نمی دهد، بلکه هيچگونه مکانيسمی هم برای اين اتفاق توصيه نمی کند و همه چيز را موکول به «اراده» و «مشيت» خود می سازد. بدينسان، تاريخ قرآنی با تاريخ مارکسيستی تفاوتی عظيم دارد و بر آن هيچ يک از قوانين علوم اجتماعی حاکم نيست، و تنها الله است که «هر که را خواهد عزت بخشد و هر که خواهد ذليل کند» (تعز من تشاء و تذل من تشاء). و، در نتيجه، استخراج اين فرمول که «مستضعفان وارثان زمين اند» از آيات قرآنی يک دروغگوئی و جعل بزرگ است. اساساً مستضعفان قرآن تنها در برابر خدا و در آخرت است که ممکن است «عزيز» واقع شوند که تازه رسيدن به اين چنين مقامی نه بخاطر استضعاف شان که بخاطر ايمان شان ممکن می گردد.از لحاظ «حکمت اسلامی» هم که بنگريم، «ظهور اسماء الهی» از طريق تقابل و تضاد «ضدين» ممکن است (شيخ شبستری می گويد: ظهور جملهء اشيا به ضد است) و در نتيجه، مثلاً، برای «ظهور رحمت» لازم است مستضعفی وجود داشته باشد تا کسی بر او رحمت آورد و از اين راه خودش محل ظهور صفت الهی «رحمت» شده و «رحيم» باشد. برانداختن ضدين در جهان به معنای سد کردن راه ظهور صفات الهی است. چرا که خدای اسلام برای ظهور صفات خود به همهء واژه های ساخته شده بر وزن رکن «استفعال» نياز دارد.در عين حال، قرار نيست که اختلاف بين مستضعفان و مستکبران در اين دنيا حل و فصل شود و آنها همينگونه که در اين جهان هستند در آخرت نيز حاضر می شوند و مورد محاکمه قرار می گيرند و در آنجا هم مستضعفان لزوماً هيچ مزيتی بر مستکبران ندارند، مگر آنکه اهل ايمان آورندگان (مؤمنون) باشند. حتی جالب است که خدای برای پيامبرش توضيح می دهد که وقتی مستضعفان، در محکمهء الهی، بار گناهان خود را به گردن مستکبران می نهند از آنان پاسخی دندان شکن دريافت می کنند. اين امر بدان خاطر است که در معنای قرآنی واژه ها، مستکبران رهبران جامعه اند و مستضعفان پيروان آنها محسوب می شوند (سورهء ابراهيم ـ آيهء 21 و سورهء غافر ـ 48). در آيه های 30 تا 32 از سورهء «سباء» جريان اين «محکمه» به شکل زير بيان شده است: «اگر اين ستمکاران (ظالمون) را به روزی که در پيشگاه خدا ايستاده اند مشاهده کنی، [خواهی ديد] که همه با يکديگر به خصومت برخاسته اند و ضعيفان (استضعفوا) به متکبران (استکبروا) خطاب می کنند که "اگر اغوای شما نبود ما به خدا ايمان می آورديم". / و متکبران به ضعيفان گويند "با اينکه از جانب خدا راه هدايت را به شما نموده بودند باز هم [می گوئيد که] ما شما را از هدايت منع کرده ايم؟! مگر نه اينکه شما خود مردمی بدکار بوديد؟" و ضعيفان به متکبران جواب می دهند که "مکر روزگار ما را بر آن داشت که به خدای يکتا کافر شويم و برای او شريک بتراشيم...»باری، قرآن اصولاً چندان با «مستضعفان» ميانهء دوستانه ای (جز سفارش به مستکبران که هوای آنها را داشته باشند تا خود، از راه اين مرحمت، به صفات حميدهء الهی متصف شوند) ندارد و آنها را بيشتر بصورت «لومپن» می نگرد تا «پرولتاريا» ی آقايان و خانم های معتقد به سوسياليسم و کمونيسم. به عبارت ديگر، در قرآنی که بالاترين مقام انسان «ايمان» نام دارد، هيچگونه ارتباط اندامیک (ارگانيک) بين «استضعاف» و «ايمان» مشاهده نمی شود، و اگرچه در داستان های پيامبران همواره اين مستضعفان، گدايان، به حاشيه رانده شدگان و محتاجان هستند که قبل از ديگران به پيامبران ايمان می آورند و «برای زندگی بهتر» به دنبال آنها راه می افتند و کورکورانه ـ لابد بخاطر دل صاف شان! ـ به آنها و خدايشان مؤمن می شوند، قرآن، در جای جای خود، از اين سخن می گويد که همين «اوباش ايمان آورنده» هستند که، به محض آنکه پيامبر خدا رويش را آن طرف می کند، از ايمان خوي شبر می گردند. نمونه اش داستان رفتن موسی به کوه و گوساله پرست شدن پيروانش در غياب او (در سورهء اعراف ـ آيه 149) و عصبانی شدن او، در بازگشت، نسبت به برادرش هارون که چرا جلوی آن قوم گمراه شده را نگرفته است. هارون در توضيح ناتوانی خود می گويد: «ای فرزند مادرم! بر من خشمگين نباش که اين قوم مرا خوار و ذليل کردند (استضعفونی) و نزديک بود مرا به قتل برسانند».در واقع، قرآن مستضعفان را در رديف صغيران (بقره ـ 266) و مريضان (توبه 91) و ديوانگان (بقره ـ 282) و حتی خود شيطان (نساء ـ 76) جا می دهد. در اين آيهء اخير است که می خوانيم: «مؤمنان در راه الله می کشند (يقاتلون) و کافران در راه طاغوت. پس پيروان شيطان را بکشيد که در نيرنگ جزو ضعيفان اند». قرآن از «باران کم و تنک» نيز با عنوان ضعيف ياد می کند که معمولاً موجب رويش گياهان نمی شود! (بقره ـ 265) و بالاخره اينکه منشاء «ضعيف بودن انسان» هم در قرآن ربطی به اوضاع اقتصادی و رخنهء فساد در سود و زيان اجتماعی ندارد و اين خود خدا است که انسان را مخصوصاً ضعيف خلق کرده (روم ـ 54) تا قدرت بلامنازع خود را به نمايش بگذارد. در آيهء 73 سورهء حج آمده است که: «ای مردم، اين مثلی است که شما بايد با دقت به آن فکر کنيد: شرکائی که در کنار خدا قرار می دهيد هرگز نمی توانند حشره ای خلق کنند، حتی اگر همهء آنها برای چنين کاری همدست شوند. بعلاوه، اگر آن حشره چيزی از آنها بربايد آنها توانائی باز گرفتن آن را ندارند؛ پس دنبال کننده و دنبال شونده، هر دو، ضعيف هستند». باری، سخن را به درازا نکشانم و به داستان آشنای سابقم، آقای ميرحسين موسوی، برگردم که (پس از دو دهه خفتن با شکم سير و در يک زندگانی مرفه روشنفکرانه ـ نقاشانهء فرهنگی) آمده است تا ديگرباره مستضعفان را دلخوش و آرام و رام کند و، با پائين کشيدن فتيلهء مشتعلی که احمدی نژاد روشن اش کرده و بالايش کشيده، ديگ بخار حکومت ولايت فقيه را از ترکيدن نجات دهد. اما گويا او فراموش کرده که مستضعفان داستان موسی، که وارث زمين مصر شدند، همانها بودند که فرعون مفسد و بد انديش «پسران شان را می کشت و زنانشان را زنده نگاه می داشت» (لابد برای آنکه به «دوبی» ی آن روز اعزام شوند). امروز نيز مستضعفان فرزند داده و شهيد پروراندهء ايران گرفتار فرعونيت حکومت اسلامی اند و ـ چه خدا بخواهد و چه نه ـ تنها زمانی به آزادی می رسند که بجای بازی کردن نقش هيزم آتش انقلاب کاذب آخوندی، به حسابرسی از «فرعون زمانه» بپردازند.بقول شاملوی بزرگ: «باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد / كه مادران سياه ‌پوش / ـ داغداران زيباترين فرزندان آفتاب و باد ـ / هنوز از سجاده ها / سر بر نگرفته‌اند

http://www.newsecularism.com/
آدرس با فيلترشکن:
https://newsecul.ipower.com/index.htm
آدرس فيلترشکن سايت نوری علا:
https://puyeshga.ipower.com/Esmail.htm
با ارسال اي ـ ميل خود به اين آدرس می توانيد مقالات نور علا را هر هفته مستقيماً دريافت کنيد:
NewSecularism@gmail.com

Iranian regime Recycling circus - By: Hassan Daioleslam

Iranian regime Recycling circus

After 30 years of dealing with the United States and Europe, the Iranian regime has mastered two qualities: How to achieve objectives by bullying and blackmail; and, how to recycle its political refuse and reuse it in the US. There is not much new to comment on regarding three decades of blackmail. The history is speaks for itself: The US embassy hostage taking, a decade of hostage trading in Lebanon, kidnapping the Middle East peace process in the 1990s and finally, with the fall of Saddam Hussein and the weakening of Palestinian authority, using the regional stability as a bargain chip. Mohammad Khatami’s recent candidacy for presidency illustrates Mullahs masterful art in selling an archaic political system as an example of good governance and indigenous democracy. The United States has been so far one of the prime consumers of this Iranian “democratic” masquerade. In their endeavor to sell their mockery, the Mullahs have enjoyed the support of some American friends.

Let’s have a look at some comments by the Iran-experts:

Suzanne Maloney (Brookings Institution): “Iran has been a functioning democracy - albeit very limited - since the revolution in 1979. There have been something along the lines of 21 national elections in 22 years, and they have taken place even at times of great tension.” (Brookings Institution, June 11, 2001)
Ray Takeyh (senior expert at CFR): “Iran’s Islamic polity largely reflects fundamental features of democracy: free elections, separation of powers, freedom of assembly and a vibrant press.” (MEPC October 2000)
Ambassador Robert H. Pelletreau: “There are many who find the Iranian electoral system imperfect, especially the vetting role of the Council of Guardians, but we should also recognize the elements of democracy which are present: choice among candidates, public debate over programs and positions, and the secret ballot.” 1

In addition to legitimizing the Theocratic regime, these Iran experts have also tried to fuel a permanent hope that the Iranian power structure is experiencing a self-transformation to a more pragmatic regime that will eventually accommodate international norms. For these experts, whatever happens in Iran, there would be an emerging pragmatic leader ready to have a deal with the U.S! It suffices to be “expert” and discover these genuine leaders with hidden qualities. After 15 years of presenting Rafsanjani as a moderate and Khatami as a reformist, it was Ahmadinejad’s turn. Ray Takeyh found an original designation for Ahmadinejad and called him the “assertive nationalists.”2 Gary Sick called him a prideful man with a sense of Iranian pride.3- When this pridful and assertive nationalist started to disgust the public opinion, it was time to find a new window of hope. It was Commander Ali Larijani’s turn. Once again, the prize goes to Ray Takeyh who holds the record in discovering moderates in Tehran. In his testimony before the Senate Foreign Relations Committee on September 19, 2006, Takeyh called Larijani the leader of new generation of realists in Tehran: “Realists: One of the most important actors in Iran today is the powerful Secretary of the Supreme National Security Council, Ali Larijani. As the leader of a new generation of realists that evolved in the intelligence community in the 1990s, this cohort’s has predominant influence over the direction of Iran’s international relations.” Then, Trita Parsi, the president of NIAC called Larijani a “former hawk-turned-relative pragmatist“:4 This masterful art of recycling the former commanders of the Revolutionary Guards reached new summits of imagination when it was Tehran mayor Ghalibaf’s turn. New York Times writer Alan Cowell called him an “authoritarian modernizer“!5
“Among the contenders in attendance this year is Mohammad Baqer Ghalibaf, the 46-year-old mayor of Tehran who is being urged by some to run for the presidency of Iran next year as an “authoritarian modernizer.” Maziar bahari went further and wrote in Newsweek about Ghalibaf’s unheard qualities:6 “But where Ahmadinejad is confrontational and “showboaty,” Ghalibaf is a pragmatist with a reputation for getting things done. The president spent much of his previous career as a junior bureaucrat, while the mayor’s résumé lists one overachievement after another. As top cop he won yet more fans. In 2003 he did something virtually unheard of: he quelled a student protest without bloodshed by holding talks with student leaders and ordering his men not to use batons or guns in dispersing the crowds.”

Here we are. The Iranian regime’s new spring electoral circus has been launched. No doubt, some American journalist will compete to have a front seat for the show in Tehran. Expect that they will do their best to recycle the Iranian regime’s political refuse and sell it to the American public again.

HRH PRINCE REZA PAHLAVI'S SPEECH : IRAN'S 30 YEARS AFTER THE DARKEST CLEMATIS OF ITS POLITICAL HISTORY

پيام شاھزاده رضا پھلوی

بمناسبت سالگرد سی امين سال تولد مصيبت بارترين حکومت تاريخ ايران
٢٢ بھمن ماه ١٣٨٧
ھم ميھنان عزيزم

در آستانۀ سالگرد انقلاب اسلامی، سخنانم با شما بيشتر از آن که در برشمردن مصيبت ھای سی سال
گذشته باشد به قصد يادآوری افق بلند و روشن فردای ايران است. بدون اطمينان به برآمدن چنين افقی
مقاومت و پيکار سی سالۀ شما به فرجام نخواھد رسيد. ھيچ ايرانی آگاه به سرافرازی ھای تاريخ کُھن
وطن و سربلند از فرھنگ و تمدن نام آورش نمی تواند و نبايد نوميد از آيندۀ روشن ايران باشد.
افسرده از نيازھای برنيامده و آزادی ھای سرکوب شده، ايران را از پرتگاھی که در آن فرو افتاده
بيرون نمی توان کشيد و دوباره نمی توان ساخت، تنھا با دلی انباشته از اميد به پيروزی و خاطری
مطمئن از آينده ای درخشان و درخور ايران است که می توان به چنين فردايی دست يافت. در يک
کلام، بدون اين اميد و اطمينان، ادامه و گسترش پيکار عليه حاکمان فاسد و بی کفايت به فرجام نيک
نخواھد رسيد.

من در اين سالگرد نامبارک، از سويی، مقاومت دليرانۀ جوانان ھوشمند ايران را، تلاش بی وقفه و
تحسين برانگيز زنان شيردل و مصمم ايران را می ستايم و آن را بھترين نشان روحيۀ تسليم ناپذير و
ارادۀ راسخ اکثريت قاطع ھم ميھنانم به ادامۀ پيکار می دانم؛ پيکاری که به يقين تا رھايی ايران از
چنگ دشمنان و ويرانگران وطن پايان نخواھد گرفت. از سوی ديگر، معتقدم در سی سالی که از
عمر زيان بار رژيم می گذرد رھبرانش ھيچگاه بيشتر از امروز احساس ضعف و زبونی نکرده اند،
زيرا بيشتر از ھميشه در دنيا محکوم و منزوی و در ايران مطرود و متزلزل اند. نشانه ھای اختلاف
و کشمکش ميان مراکز قدرت و کارگردانان انحصارطلب حکومت رو به فزونی است. تشديد
فعاليت ھای تبليغاتی داخلی و خارجی رژيم و تلاش روزافزون آن برای پرده پوشی برنابسامانی ھای
ھمه جانبۀ اقتصادی کشور، و مھم تر از ھمه اصرارش را برگسترش دخالت ھا و ماجراجويی ھا ی
خطرناک در منطقه و بر تحريک ديگران با ادامۀ تلاش ھايش، آن ھم به ھر بھا، برای دستيابی به
سلاح ھای ھسته ای و موشکی، نيز بايد گويای ناتوانی روزافزونش شمرد. به اين ترتيب، با گسترش
جنبش ھای اعتراضی و حق طلبانه در شھرھای گوناگون ايران از يکسو، و پيدايش آثار ضعف و
انزوای روزافزون رژيم از سوی ديگر است که می توان به پيروزی نھايی ملت از ھميشه مطمئن تر
شد.

ھم ميھنان آزاده ام

راندن رژيمی خودکامه و ويرانگر از عرصۀ قدرت و حکومت تنھا مقدمه ای برای پيروزی نھايی
شماست. آزادی خود را از زير بار نکبت و تباھی دوران کنونی تنھا مرحلۀ نخست در تحقق
آرمان ھای ديرين و برآورده شدن نيازھای سرکوب شدۀ خويش بشماريد. زيرا پيروزی نھايی شما
ھنگامی متحقق خواھد شد که امکانات ضروری برای شکوفايی استعدادھای بيکران فرزندان ايران با
بھره جويی از منابع سرشار وطن، و استقرار نھادھای دموکراتيک و پاسخگو، فراھم آيد. حرکتی که
از يک سدۀ پيش با انقلاب مشروطيت در ايران آغاز شد، و با استقرار حکومت متظاھران به اسلام
وحشيانه به بند کشيده شد، معطوف به فراھم آوردن ھمين امکانات بود. اين حرکت تاريخی را
می توان و بايد از سرگرفت و امکاناتی را، که عليرغم تلاش مستمر دشمنان خانگی ايران از ميان
نرفته اند، باز فراھم آورد و در جبران فرصت ھايی طلايی از دست رفته در سال ھای سياه از
فرصت ھای نوين که به يقين پديدار خواھند شد بھره جست. به ياری چنين امکانات و فرصت ھايی
است که شما خواھيد توانست به راه پيشرفت و آبادانی ميھن گام نھيد، آزادانه و بی بيم از تھديد و
خشونت و شلاق و زندان به کار و زندگی شايستۀ خويش دست يابيد، و مھم تر از ھمه مسير صلح و
مسالمت و ھمزيستی با ھمۀ ھموطنان خويش از ھر کيش و قوم و زبان، و با ھمۀ مردم جھان را، از
سرگيريد.

ھم ميھنان مبارزم

اجازه ندھيد اسارت سی ساله در زندان تاريک رژيم اميد به روشنی آينده را نيز از شما به غارت
بَرَد. سی سال مصاف با دشمن، ھرچند با دشمنی بی رحم و خونريز، در برابر سه ھزار سال تاريخ
پرنشيب و فرازی که آکنده از پيروزی ھای درخشان بردشمنان گوناگون ايران بوده است، لحظه ای
بيش نيست. ھرگز از ياد نبريد که گرچه کوربينی حاکمان کنونی بھره وری از بخش بزرگ از ذخاير
عظيم ايران در مشکل، اگر نه محال، ساخته، سرزمين کھن ما ھنوز صاحب وسيع ترين منابع انرژی
در دنياست. ھرگز فراموش نکنيد که گرچه رژيم بی کفايت و ماجراجو سرزمينی را که روزی
صاحب بزرگترين تصفيه خانۀ جھان بود امروز ناچار به وارد کردن بيش از چھل درصد از
مصارف نفت و بنزين خود از ديگر کشورھای جھان کرده، کارگران و مھندسان توانا و مجرب
ايران خواھند توانست در شرايط مناسب تاسيساتی عظيم تر و پربارتر از گذشته در برپا سازند.
مطمئن باشيد که اگر امروز پس از گذشت سی سال از حکومت ويرانگران، ھنوز سالانه بيش از صد
ھزار تن از فرزندان مستعد شما جلای وطن می کنند، با تولد دوبارۀ ايران بسياری از آن فرزندان به
سوی ديار کھن، اما آزاد، سرازير خواھند شد و در بازسازی آن نقشی ارزنده ايفا خواھند کرد. ترديد
نکنيد که امروز نام نيک و خاطره انگيز ايران در جھان را سايه ای سياه و ھراسناک از ذھن ھا
پنھان کرده است، و اگر شمار دوستان ايران در دنيا از انگشتان دست تجاوز نمی کند، در فردای
روشنی که به يقين در انتظار ماست نام ايران شأن و اعتبار از دست رفته را بازخواھد يافت و ھيچ
ملت و دولتی نخواھد بود که دست صلح و دوستی و ياری به سوی ايران دراز نکند.

ھم ميھنان عزيزم

در سالگرد رژيمی که در سی سالگی عجوزه ای صد ساله می نمايد جای غم خوردن و زانو به
برگرفتن نيست. زمان سرشارشدن از اميد به رھايی است. وقت آن است که ھمت ھا را برای کوتاه
کردن عمر اين عجوزه دو چندان کنيم، به استقبال آينده رويم و بيشتر از ھميشه مطمئن باشيم که دير
نخواھد پائيد که بار ديگر ھمراه با ھمۀ جوامع آزاد و پيشرفتۀ جھان به سوی افق روشنی که در
انتظار وطن ماست گام برخواھيم داشت.

خداوند نگھدار ايران باد

رضا پھلوی

Obama to create Iran outreach post : by Eli Lake

THE WASHINGTON TIMES - EXCLUSIVE:



The incoming Obama administration plans to create a new position to coordinate outreach to Iran and is considering a number of senior career diplomats, State Department officials and Iran specialists say. President-elect Barack Obama promised during his campaign to seek dialogue with Iran without preconditions in an effort to persuade Tehran to suspend its uranium enrichment program, but also has pledged to toughen sanctions.
Comment - Print - Listen - Share

A State Department official said the idea of naming a senior Iranian outreach coordinator was broached in the first transition meetings with Sen. Hillary Rodham Clinton, Mr. Obama's choice for secretary of state, and her transition team earlier this month. "The idea is that the position should build on the existing diplomatic framework," the official said. He asked not to be named because a nominee has not been announced. A spokeswoman for Mrs. Clinton declined to comment for this article. Brooke Anderson, a spokeswoman for the transition, also would not comment. However, several Iran specialists said such a position was in the works. "There is every indication that they are seriously considering going this way," said Patrick Clawson, deputy director for research at the Washington Institute for Near East Policy, a group that has warned of the dangers of Iranian proliferation. Trita Parsi, president of the National Iranian American Council, an organization that supports U.S.-Iran dialogue, said that a special envoy position for Iran is planned. The current administration has refused to negotiate with Iran unless Tehran first suspends its uranium enrichment program. However, in July, ndersecretary of State William Burns attended a meeting in Geneva with an Iranian nuclear negotiator along with senior diplomats from the other four permanent members of the U.N. Security Council - Britain, France, China and Russia - plus Germany. The "P-5 plus 1" has sent envoys to Tehran and drafted three U.N. Security Council resolutions that have sanctioned organizations and individuals affiliated with the Iranian nuclear program. However, Iran has refused to suspend its program. Indeed, two days after the Geneva talks, the head of Iran´s Revolutionary Guards, Mohammad Ali Jafari, announced the testing of an anti-ship missile he said could close the Straits of Hormuz, the chokepoint for 40 percent of the world's oil supplies . Critics of engagement doubt that Tehran will agree to give up its nuclear ambitions in return for economic and diplomatic concessions. "We've lost the [nuclear] race with Iran," said John R. Bolton, a former undersecretary of state and U.N. ambassador. Others say the United States has not tried hard enough. Suzanne Maloney, an Iran specialist at the Brookings Institution and former member of the State Department's policy planning staff under the Bush administration, said creating a senior coordinator position was important in part because Iran policy is now subject to an unwieldy interagency process. "There is a huge interagency component to this," she said, noting that the Treasury Department has been responsible for numerous banking and other financial sanctions against Iran. She also said that a senior coordinator position "communicates a seriousness on Iran, irrespective of what position you take." Coordinator positions traditionally are given to mid-level career diplomats, but in this case the job will likely to go a senior figure, the State Department official said. In addition to the nuclear issue, the coordinator will reach out to Iran regarding its activities in Iraq and Afghanistan, he said. A shortlist of candidates includes Dennis Ross, the former special envoy for Arab-Israeli negotiations under the Clinton and first Bush administrations, and the current U.S. ambassador in Baghdad, Ryan Crocker. Mr. Crocker testified before Congress that Iran has supported Iraqi militants who have killed U.S. soldiers. However, from the fall of 2001 until late 2002, he took part in talks in Europe with senior Iranian diplomats over the aftermath of the U.S. intervention in Afghanistan and the buildup to the U.S. invasion of Iraq. He has also met twice with Iran's ambassador to Iraq. Other names mentioned by U.S. officials and Iran specialists include Robert Galluci, President Clinton's point man for negotiating a 1994 nuclear agreement with North Korea. Also said to be on the list is Mr. Burns. James Dobbins, a former Bush administration envoy who worked with the Iranians to prepare Afghanistan's first post-Taliban government, has also been mentioned. However, Mr. Dobbins said Thursday that he had not been approached by the Obama transition team. He said a good first step would be to authorize U.S. diplomats around the world to talk to their Iranian counterparts on a routine basis. Mr. Clawson said there are two models for dealing with the intricate diplomatic challenges presented by Iran. One is to leave the coordination of policy to the assistant secretary of state for the region. This approach has been used for North Korea. "This worked well with North Korea because the main countries concerned are under the same regional group as the problem country," Mr. Clawson said. "For Iran the main countries who need to be brought on board are scattered across the globe. ... And so some kind of a coordinator or special envoy makes sense." Much about Mr. Obama's Iran policy remains unclear as does Iran's likely reaction to an offer of talks. On Dec. 7 on NBC´s "Meet the Press," Mr. Obama said he would offer both carrots and sticks to Iran, pointing out that Iran, a leading exporter of oil, still has trouble providing its population with refined petroleum. The next day a spokesman for Iran´s ministry of foreign affairs, Hassan Qashqavi, said such a carrot-and-stick approach "is unacceptable and [has] failed."

Israel willing to go it alone on Iran attack : By Tim Butcher in Jerusalem

Israel is drawing up plans for an attack on Iran's nuclear infrastructure that does not require America's support, it has been claimed.

See the Video here : Israel preparing to strike Iran

Israel preparing to strike Iranاسرائيل در تدارک گزينه های حمله بدون هماهنگی با آمريکا به ...

Israel preparing to strike Iran اسرائيل در تدارک گزينه های حمله بدون هماهنگی با آمريکا به تاسيسات اتمی ايران

Defence sources told the Jerusalem Post they were considering going it alone in a strike on Iran. Conventional military thinking states that Israel would need America's backing if only to allow Israeli warplanes to reach Iran by overflying Iraq, where the airspace is controlled by the United States Air Force.But the paper said Israeli planners had come up with ideas that did not require support from the United States.

This comes after Ehud Olmert, the outgoing Israeli prime minister, failed to persuade President George W Bush to support an Israeli air attack in the last few months of his presidency. It is always better to co-ordinate,'' a source, described by the Jerusalme Post as a top Defense Ministry official, said. "But we are also preparing options that do not include co-ordination.''
Israeli officials have said it would be difficult, but not impossible, to launch a strike against Iran without clear support from America. One option would be to use Israeli submarines firing cruise missiles from off the Iranian coast in the Gulf. Another might be to use Israel's close links with Turkey to persuade Ankara to allow Israeli attack aircraft, air refuelling jets and pilot rescue helicopters to use Turkish airstrips. "There are a wide range of risks one takes when embarking on such an operation,'' the Jerusalem Post said. In September, an article in 'Defense News' said America had recently agreed to supply an improved early warning radar system to Israel precisely because this sent a signal to Iran about Washington's close military links with Israel. "First, we want to put Iran on notice that we're bolstering our capabilities throughout the region, and especially in Israel,'' the article said. "But just as important, we're telling the Israelis, 'Calm down, behave. We're doing all we can to stand by your side and strengthen defences, because at this time, we don't want you rushing into the military option.'" In a related article at about the same time, TIME magazine raised the possibility that through the deployment of the radar, America wants to keep an eye on Israeli airspace, so that the US is not surprised if and when the IAF is sent to bomb Iran, a scenario Washington wants to avoid. Last week, Iran's nuclear chief Gholam Reza Aghazadeh revealed that the country was operating more than 5,000 centrifuges at its uranium enrichment plant in Natanz and would continue to install centrifuges and enrich uranium to produce nuclear fuel for the country's future nuclear power plants. "At this point, more than 5,000 centrifuges are operating in Natanz," said Aghazadeh, who is also the head of the Atomic Energy Organization of Iran. This represents a significant increase from the 4,000 Iran had said were up and running in August at the plant. The Islamic republic has said it plans to move toward large-scale uranium enrichment that will ultimately involve 54,000 centrifuges.

Iran's president admits economy hurting over oil

TEHRAN, Iran (AP) — Iran's hard-line president has acknowledged publicly for the first time that his country's economy is taking a severe beating from tumbling oil prices, a damaging admission by a leader whose popularity is eroding ahead of a tough re-election battle next year. Oil prices have plunged more than 60% since July as a faltering global economy dampens demand. Mahmoud Ahmadinejad said that will force the government of the world's fourth-largest oil exporter to make painful spending cuts, the official IRNA news agency reported Wednesday.
Ahmadinejad said his government would have to lower its expectations of oil revenues when planning next year's budget, which is largely financed by oil exports. International financial institutions estimate Iran needs oil at $90 a barrel to keep this year's budget balanced, but it is currently below $50. "We have to leave a major part of our projects behind," the president said.
Only a month ago, officials in the president's office said they planned to base the budget on an oil price of $50-$60 a barrel. "But we are obliged to set it at $30-$35 because we do not decide the price of oil on the global market," Ahmadinejad said.
For months, the weakened president, who is seeking re-election in June, had sidestepped the country's troubling unemployment and inflation figures in his remarks on the economy. Instead, he took shots at the United States, which he accused of exporting financial problems to the rest of the world. Just last month he boasted that even if the price of oil sank to $5 a barrel, Iran's economy would be fine. Now, the president says Iran's government has no choice but to trim spending and generous subsidies and to raise taxes. Ahmadinejad was already under sharp criticism for his unpopular economic policies. In November, 60 economists wrote their third letter to Ahmadinejad since 2006 blaming him for skyrocketing inflation caused by the huge sums of oil money that his government injected into the country's economy.
Inflation is currently running at 30% annually ( and Rising ).
Ahmadinejad promoted the cash injections as a way to stimulate job creation. However, unemployment has increased to around 10%.Possible rivals in June's presidential election — particularly former nuclear negotiator and moderate conservative cleric Hasan Rowhani — have seized on Ahmadinejad's vulnerability, noting that Iranians are poorer and the economy is suffering. They and other critics accuse Ahmadinejad of squandering the opportunity presented by soaring oil prices over the past three years and failing to use the higher income to insulate Iran for tougher times. The president has also drawn criticism for his hard line on the standoff with the U.S. and other major international powers over the country's nuclear program, which has contributed to Iran's isolation . Political analyst Mostafa Mirzaian said Ahmadinejad's handling of the economy was hurting him especially with middle class voters who are "already complaining whenever they have the chance. " Diving oil prices and their impact pose the biggest threat to the president's already eroding support. Oil prices have plunged from $147 a barrel in July to under $48 on Wednesday, near a three-year low. The sharp decline has added to the pain of Iran's rising inflation and unemployment . Iran, the second largest OPEC producer, is deeply dependent on oil exports. About 80% of its foreign revenue comes from those sales. Iran has been one of the most vocal proponents of steep cuts in OPEC production in an attempt to prop crude prices back up to between $80 and $100 per barrel . A 1.5 million barrel a day cut by the cartel in October, however, has so far failed to reverse the slide in prices. "Because of the world recession, oil prices will be declining for some time," Ahmadinejad said, according to IRNA's report based on a transcript of an interview the president gave to state television late Tuesday. But he insisted his administration can control the damage and will continue direct payments to the poor — a populist pledge that helped the former Tehran mayor win the presidency in 2005 . Ahmadinejad did not elaborate on which public sector projects would have to be shelved . Independent economic analyst Saeed Leilaz said most of them would likely be public utility projects while oil and gas exploration projects could be delayed. Another possibility is to cut subsidies that keep automobile fuel prices low but drain the country of hard currency.
Because it has few domestic refineries, Iran must import some $350 million worth of fuel per month. "To manage the country in a better way, applying taxes to low-priced energy is the best" solution, Ahmadinejad said. But the government's imposition of limited fuel rationing in 2007 proved wildly unpopular. Many economists believe cutting fuel subsidies will shoot Iran's inflation up to more than 50%.

FIND MORE STORIES IN: United States Iran Tehran Ahmadinejad Hasan Rowhani